DE JUTBUS

Wie

Graag ga ik op pad met kinderen, jongeren en volwassenen met een communicatief meervoudige beperking, een verstandelijke beperking, autisme spectrum stoornis, doof of slechthorend, of op een andere wijze afwijkend van de norm, die communiceren op allerlei manieren, en graag (en in weer en wind) buiten zijn.

Wat

“Bewegen – Bijdragen – Buiten zijn”

Je wordt opgehaald met de Jutbus en we rijden naar het strand. Daar lopen we een stuk en rapen plastic op. Het doet er niet toe of je 1 stuk opraapt of 50 stuks. Het gejutte plastic brengen we naar Stichting Juttersgeluk in Overveen. Daar maken ze er in het atelier mooie nieuwe producten van. Zie ook: https://www.juttersgeluk.nl

Waar

We jutten op woensdag in Zandvoort.
Of op andere plekken, ik sta open voor suggesties en kijk graag wat mogelijk is. ‘Bos-jutten’, plastic oprapen in een bosrijke omgeving, behoort wat mij betreft ook tot de mogelijkheden.

Wanneer

Vooralsnog wordt er gejut op woensdagochtend.
Mocht een ander moment je voorkeur hebben, bespreek het gerust, dan kijk ik wat mogelijk is.Mijn intentie is om het aantal dagdelen waarop ik jut stap voor stap uit te breiden.

Hoe

Jutten met de Jutbus
Met De Jutbus haal ik drie mensen op voor een dagdeel. Dat duurt, inclusief de heen- en terugreis, ongeveer vier uur, van 9-13.
We rijden naar het strand, waar we vanaf een vast plek een route lopen en plastic verzamelen. Dat nemen we mee, brengen we naar Juttersgeluk, en rijden weer terug. Je zorgt zelf voor passende kleding en lunch.

Jut &Jul
Voor mensen die behoefte hebben aan individuele begeleiding, is er ook de mogelijkheid om met mij alleen te gaan jutten. Dit kan op maat worden vorm gegeven.

Bij alle jut-vormen die hierboven staan beschreven, is er sprake van communicatie op maat. Dat betekent dat ik allereerst met mijn mede-jutters kennis maak en informatie in win over hoe optimale communicatie er met hen uit ziet. Vaste volgorden van handelingen, foto’s, pictogrammen, tekeningen en gebaren(taal) behoren tot gebruikelijke manieren van (ondersteunende) communicatie in De Jutbus en bij Jut &Jul.

We starten altijd met een proefperiode en evalueren na een aantal keer jutten. De tarieven die ik hanteer zijn afhankelijk van de benodigde begeleidingsintensiteit van de jutters. Dit is altijd maatwerk. Voor meer informatie kun je contact met me opnemen.

Over Nicole

Met ruim 25 jaar werkervaring in de zorg voor mensen met een  verstandelijke- en communicatief meervoudige beperking kan ik allerlei woorden gebruiken om mezelf te omschrijven, hiervoor verwijs ik naar mijn C.V. op Linkedin https://www.linkedin.com/in/nicolevantroost/

De Jutbus gaat echter meer om daden dan om woorden.

En gaat meer om mijzelf als persoon, dan om de etiketten.

Ik ben zelf het gelukkigst als ik samen ben met mensen die afwijken van wat gangbaar is, en dan met name in hun manier van communiceren. 

Combineer dit met het verlangen om in alle eenvoud werk te doen waar ik blij van word, en de overtuiging dat alle mensen deel uitmaken van- en van waarde zijn voor de maatschappij, en je hebt mijn drijfveren voor De Jutbus/Jut&Jul bij elkaar.

De Jutbus in de media:

Stigmatiserende taal
12 nov ’20

Als piepjonge weekbladredacteur kreeg ik een boze lezer aan de telefoon. Ik had geschreven over ‘een schizofrene situatie’, haar zoon had schizofrenie, wist ik wel hoe kwetsend het was zo’n levensbepalende aandoening te misbruiken in mijn tekst? Ik maakte mijn excuses. Toch bleef het knagen: had deze vrouw niet wat al te lange tenen?

Aan dit voorval moest ik denken toen ik een berichtje kreeg van een orthopedagoog die ik ken. Ze runde lang een Thomashuis, waar bewoners met een beperking en de leiding samenwonen als in een gezin. Ook werkte ze meermalen een periode bij de instelling waar Eva woont. Ze had een plan: ze wilde met mensen met een communicatief meervoudige beperking gaan strandjutten. Ze zou ze ophalen met een bus (‘de jutbus’) – voor de doelgroep vaak al een favoriet uitje – en samen plastic gaan rapen op het strand. ‘Of ze een of vijftig stuks oprapen, maakt niet veel uit’, schreef ze. ‘Het gaat om buiten zijn, bewegen en bijdragen.’

Nu haar dilemma: iemand had voor dit initiatief de naam Jut & Jul bedacht. Ze vond dat zelf erg geestig. Maar iemand anders meende dat het mensen in het verkeerde keelgat zou schieten. Als zijnde sullig en stigmatiserend. Wat dacht ik daarvan als moeder van een gehandicapte dochter?

Overgevoeligheid breekt goede wil, voorzich­tigheid ontzegt iemand een hart onder de riem
Er schoot me van alles door mijn hoofd. Het schizofrenievoorval. Hoe bang mensen waren na Eva’s geboorte om iets verkeerds te zeggen. Dat ik afgelopen week mensen met een psychische kwetsbaarheid interviewde die allemaal hetzelfde vertelden: heb je borstkanker, dan krijg je bloemen, een telefoontje, bij ons blijft het stil. Dat het inderdaad van nul ziekte-inzicht getuigt om tegen iemand met een depressie te zeggen: ‘Joh, maar de zon schijnt.’ Maar dat het waarschijnlijk wel lief bedoeld is. Ik zal de laatste zijn die bepleit dat taal er niet toe doet, de gevoelswaarde van woorden is bepalend voor hoe we elkaar verstaan, maar te veel overgevoeligheid breekt de goede wil van de ander, te voorzichtig zijn ontzegt iemand een hart onder de riem.

‘In mijn dromen zou ik nog veel verder willen gaan’, vertelt ‘Jul’ me aan de telefoon. ‘Een hippiebus, volgeschilderd, met op de zijkant de tekst: We are all mad in here.’ Als statement, als zelfspot. ‘Het slaat ook op mij. Ik ben hoogbegaafd, kreeg een burn-out, gedij slecht in organisaties. Iedereen heeft z’n beperkingen.’

Toen ik filosoof Alain de Botton interviewde, zei hij hierover: ‘We zijn allemaal krankzinnige schepsels. Dus maak je niet druk, accepteer dat er dingen misgaan en je het niet in de hand hebt.’ Onlangs bracht hij een manifest uit met acht levenswaarden. Ik ben niet perfect. Ik ben goed genoeg. Ik ben kwetsbaar. En ook: ik ben een idioot. ‘Embracing my idiocy gives me self-confidence, resilience and compassion for my fellow fools: there is no alternative for a human being to be.’

Jut & Jul. Ik vind ’m briljant.

Auteur:
Brenda van Osch is journalist, schrijver (‘Het onvoltooide kind’). Ze woont in Haarlem met haar zoons. Haar gehandicapte dochter Eva woont op een woongroep. brenda.van.osch@fd.nl Lees ook: de eerdere columns van Brenda van Osch.

https://fd.nl/fd-persoonlijk/1363135/stigmatiserende-taal